Daar staat ze,
niet bewust van haar levenskracht.
De kracht, die al zoveel
mensen van haar mochten ontvangen.
Nu staat ze er alleen.
Ik ben alleen op de wereld,
hoort ze haarzelf denken.
Niemand geeft om me.
Niemand houd van me.

Wat heeft ze het toch verkeerd.
Laatst nog; ze sprak lieve
zoete woordjes, aan iemand die
er zo stond, zoals zij er nu staat.
Zulke lieve woordjes, die niemand
onberoerd kan laten.

Kon ze haarzelf nu maar horen,
met de oren van diegene die die
lieve woordjes van haar mochten ontvangen.
Dan zou ze beseffen, dat haar leven al zo
vaak een doel had.
Dat mensen, op haar verder konden leven.
Dat zij ook de gangmaker is voor zovelen.

Wat is het toch moeilijk,
om dat te zien als je er alleen voor staat.
Wie zal het haar duidelijk maken?
Wie zal haar lieve woordjes toespreken?
Alles had een doel.
Zo vaak gaf ze anderen alles van haar.
Haar liefde kwam bij anderen.
En nu wacht ze er zelf op.
Daar staat ze…