De wandelaar
Rubrieken : Poezie
Vermoeid na het wandelen
in de wind van guur en vochtig,
en daarna in rust gloeiend wijn drinken,
lig ik op mijn gehuurde bed op zoek
naar onvermoeide benen en woorden
die mijn gevoel kunnen spiegelen in mijn gedachten
Het is alweer ervaren, zonet nog
De wind, het weer, de rust
en een eindeloze indruk van de vergeten natuur
op een blijkbaar onbegrenselijk eiland strand
Vergeten kan ik het niet
De zo lange wandeling onder vogels,
tegen het water, over het zand
en alles wat maar met een omgeving te maken heeft
waar we zo intens naar verlangen
Vergeten kan ik het niet te voelen,
die eenzame bewegende gewilde vraag en gestalte
In de verte komt hij tot de vorm dichterbij
Een vorm krijgend binnen mijn afstand van eenzaamheid
Een blik van ruimtelijke erkenning
Hij passeert me, terwijl ik hem voorbij loop
Te weinig meters, gezien de afstand van oneindigheid
Ik voel het als jammer
dat ik hem niet kan leren kennen binnen mijn waarnemingsvermogen
We delen namelijk ons verlangen in hetzelfde doen
Hij wordt snel weer kleiner
en ervaart blijkbaar nog evenveel als voorheen,
en nog steeds zonder mij
We zien iets, ver van ons verwijdert
en beseffen eigenlijk niet dat
het dichter bij ons staat, dan we kunnen waarnemen
We wandelen erop af, we zien een vraag
en eigenlijk zien we onze eigen gevoelens
en hebben we ook zelf al het antwoord
Tags: eenzaamheid, gedachten, gevoelens, natuur, omgeving, wandelaar
