Het zal wel toevallig zijn. Vandaag begin ik net met een nieuw dagboek. In mij, zit zo een mooi en helder gevoel van tevredenheid met mezelf. Ik zou haast niet weten, alwaar ik dit zou moeten opschrijven. De woorden zijn haast te mooi, om ze ‘maar gewoon in het dagboek’ te plaatsen. De laatste tijd, ervaar ik zo intens, hoe goed ik met ‘elk’ geschreven woord omga.

Eerst nadenken, het goede woord kiezen, de juiste volgorde, en op een goede ‘op mijn wijze’ met een zin beginnen. Het is dan net, alsof elk woord van mezelf is geworden. Soms schreef ik te snel op, wat mij ‘voor mijn gedachten’ kwam, met als gevolg, dat het er soms allemaal onlogisch uitzag. Steeds meer, leer ik, op een correcte wijze, mijn gedachten te verwoorden. Ik ben er nog lang niet. Dat weet ik. Overigens geef ik mezelf ook ‘langdurig’ de tijd. Ik heb geen haast. Ik hoef niets binnen een bepaald tijdsbestek te presteren, en ik hoop nooit in zo’n situatie terecht te komen.

Ook in dit opzicht, besef ik mij de laatste tijd, dat ik de tijd moet nemen, en zeker moet weten, dat ik voldoende tijd neem op datgene op te schrijven, wat ik op wou schrijven. Het irriteert mij, als ik mijn woorden (en dus mijn gedachten) moet afbreken. Dat gebeurde de afgelopen dagen nogal.

Zoals laatst een auteur zei;

“Het schrijven van een boek is niet zo eenvoudig. Daarvoor heb je jaren oefening voor nodig. En als ik iets wil schrijven, kan ik niet zomaar gaan zitten en schrijven. Nee, de eerste dag ga ik nadenken over de vorm, en krijgt het (misschien) gestalte binnen mijn gedachten. Dag twee probeer ik grofweg iets op papier te zetten. En misschien ga ik dag drie wel uitwerken.”

Bovenstaande, impliceert dus, dat het ‘ook’ voor mij niet zo eenvoudig hoeft te zijn, zomaar ‘en meteen’ iets op papier te zetten. Het schrijversschap interesseert mij de laatste jaren (zeg maar tijd) erg veel. Ik voel al, dat het een verslaving gaat worden. Een andere uitspaak van een auteur tijdens een interview, was als volgt.

(Een kind vroeg de auteur, wat hij zou ‘doen’ als hij een jaar lang niet mocht schrijven);

“Ik zou ‘aantekeningen maken’, Oh nee, dat is flauw. Ik zou dat heel moeilijk vinden. Het is een onmogelijke opgave voor mij. Ik denk dat ik wel gek zou worden.”

Schrijven is een verslaving. En voor mij, is het het mooiste wat ik op dit moment kan doen, naast al die andere dingen die ik mooi vind om te doen. Momenteel voel ik mijzelf de auteur en de lezer. Dit bezie ik niet als ‘minderwaardig’ of beperking. Juist het feit, dat ik weet, dat ik voor mezelf schrijf, geeft mij het gevoel dat er geen druk bestaat op mijn gedachten. Ik schrijf wanneer ik wil. Ik schrijf wat ik wil. Mooier kan het niet. Ook voel ik, dat ik mag leren. Dat ik mijn eigen leermeester mag zijn. Juist ‘een les’ in het schrijven door iemand anders, beangstigd mij. Ik wil mezelf niet aanleren, mijn schrijversmethode te laten beïnvloeden. Ik ben zo bang voor ‘hokjes’. Tot hier “Gedachten van een Geest 1”

Enkele gerelateerde berichten

• Je weet het
• Info