Onnoemelijke uitgestrekte ongeëvenaarde oneindigheden. Op het allerlaatste grenspunt, je allerlaatste gedachte, onzer meest verre ‘uit balanspunt’; staat je een langverwachtte gekende gemoedstoestand te wachten. Je wist dat het er was. Je droomde ervan. Je leefde er naar toe.

Wat mogen we af en toe toch blijde mensen zijn, binnen onze bekrompen leefwereld. Wat hebben we er toch van gemaakt? Hoe hebben we ooit kunnen accepteren, dat ons onderbewustzijn, onder ons bewust zijn is komen te vervallen? We weten allemaal, heel goed, dat alles wat we voelen, bedenken, en dromen, de enige echte wereld is. Onze lichamelijk te benoemen waarnemingen zijn absoluut ondergeschikt aan onze gedachten en emoties.

De wereld van de gedachte is de enige echte wereld