Ik hou van ogen, door weemoed gewijd
Ik hou van ogen, die hebben geschreid
Die hunk’rend uitzien van groot gemis
of starlings staren van droefenis

Ik hou van ogen die prachtig spontaan
van grote smart naar geluk willen gaan
En moe van gemijmer in avondlijk land
Weer blin’kkren als ruiten waar zonlicht in brandt
maar godd’lijk de kijkers, die schreiens gereed
schitt’ren en zingen hoog boven hun leed
‘t zijn zij die der zielen ellende bevroên
Die lachen… om andren geen zeer te doen.

[Gedicht van een lieve overleden vriendin]

Enkele gerelateerde berichten

• Mijn vriend, vriendin
• De haven