Schijnbaar afwezig in de luide massa, zit er een wat oudere vrouw
Niet oplettend op hetgeen ik wel beluister
Mijn gevoel valt op haar, er is iets

Het gevoel bij de vragen die in me opkomen, en ik haar zou willen
stellen, laten me beseffen, dat zij een vaste boom in een vergankelijke
bloementuin moet zijn, ze is rotsvast, namelijk..

Haar ontgaat niets. De wederkerende glimlach op haar gezicht verraad
haar trotse vrede en geluk
Ik voel universele respect voor haar

Daar waar we in deze tijd van onze onveiligheid, alleen nog maar met anderen durven te zijn, kiest zij vol kracht, in het geheel voor zichzelf,
binnen haar eigen alleen zijn

Blijkbaar kent ze onze angst niet
Voorovergebogen over haar lectuur lijkt ze te mediteren in haar
bezigheid. Haar haast niet te bemerken opmerkzaamheid voor haar
omgeving, verraad haar sociaal gevoel

Haar zwijgzaamheid en houding moet haast wel haar levenservaring en de overwinning op deze aardse mensenmassa bewijzen

Ze voelt op deze boot naar Vlieland blijkbaar iets anders in deze zee van mensen. Haar eigen onlosmakelijk alleen zijn weet ze te voelen

Ze past zich niet aan
Ze voelt zichzelf
Ze is zichzelf
Ze weet dat alles
zoals zijzelf
betrekkelijk is
binnen het grote geheel

——————————
Van Vlieland naar Harlingen,
12:50, 13 november 1994