Al vaker heb ik dit meegemaakt. Ik heb een boek gelezen, wat voor mij een stuk erkenning in mijn eigenzinnig gedachtepatroon betekend. Tijdens het lezen van het boek, besef ik, dat het mij boeit, als ik het gevoel krijg, dat er dingen instaan, waar ik me eerst alleen in voelde staan. Het feit en het gevoel is niet eenvoudig uit te leggen. Het is het gevoel met het bovennatuurlijke, waar weinig medemensen een echte mening in durven nemen. Voor mij betekend “bovennatuurlijk” iets als “normaal”. In mijn maatschappelijke omgeving betekend dit vaak iets als “het is iets nieuws”. De boeken die ik lees, komen blijkbaar telkens op me af. Zus belde me, lang voordat ik naar Rohrbach (München) ging. Ze vertelde me van een boek, wat ik ook moest gaan lezen. Er stonden veel dingen in, die ik ook altijd al zei. Ik schreef destijds de titel op, en het ISBN nummer. Op de een of andere wijze is het papiertje kwijt geraakt waarop alle gegevens stonden. Enkele dagen voordat we weg zouden gaan, zou DuimInVuist nog even snel naar de bibliotheek gaan om zelf boeken te halen. Ik vraag DuimInVuist om mijn boek te bestellen (want dat ene geliefde boek zal toch wel uitgeleend zijn). Ik kan echter nergens het “papiertje” vinden, dus bel ik nog even snel mijn zus. Ze geeft me opnieuw de titel en de auteur.

DuimInVuist vraagt in de bibliotheek het boek op, maar kan het in de computer niet vinden. Achteraf gezien heb ik een fout gemaakt bij het opschrijven van de titel. Gelukkig kent de bibliothecaris de juiste titel, en zegt dat het boek op de plank hoort te staan van “nieuwe veel gevraagde boeken” die maximaal drie weken uitgeleend kunnen worden. Het geluk gaat hand in hand met me, want het desbetreffende boek staat er nog. DuimInVuist komt ermee thuis, en ik ben verbaasd, en uitermate blij, dat het boek in mijn bezit is. Ik kan het nu meenemen naar Rohrbach. Tijdens de jaarwisseling aldaar lees ik het. Het boek boeide me ontzettend. Eigenlijk vertel ik daarom dan ook nu de aanloop van mijn gedachten.

Voordat ik aan bovenstaande woorden begon, bedacht ik me, dat het ongepast zou zijn voor mezelf, te schrijven over de gedachten van een andere auteur. Ik zou mezelf ontkrachten, door de kracht te omschrijven van een boek. Maar verloochen ik mezelf niet, als ik ontken, dat ik alleen kennis ontvang van mijn eigen gedachten? Ja, natuurlijk. Ik denk dat een ieder mens erkenning wil. Hij wil ergens bijhoren. Het zeker weten, dat hij niet de enigste is die een bepaald gedachtepatroon heeft. Hij wil zijn waarden en normen toetsen aan de medemens, om te kunnen zeggen; “wij zijn hetzelfde, en ik sta niet alleen. Ik hoor ergens bij.”

En waar ik mijn kennis ook vandaan haal, maakt niet uit. Uit wat ik zie, wat ik hoor, wat ik ruik voel…of lees. Altijd heeft mijn kennis een bron. En nu is er het feit, dat het boek waar ik het over heb, over een Bijna-Dood-Ervaring gaat. “Geleid door het licht” van Betty J. Badie. Terwijl ik het las, was het alsof ik mijn eigen gevoel, waar ik een bepaalde bevattelijke vorm voor zocht, teruglas. Die bevattelijke vorm, probeer ik al mijn hele leven te verwoorden. Betty J. Bady verwoord in haar boek, haar ervaringen tijdens en na het dood gaan. En dit binnen de ons bekende menselijke dimensie, en binnen de ons onbekende dimensie. Dit boek is absoluut een “aanrader” voor die mensen, die zich interesseren voor andere dimensies binnen onze gedachten of ervaringswereld.

Die onbekende dimensie boeit me al vanaf mijn negende levensjaar. Dit herinner ik me althans. Ik keur geen enkel boek af, tenzij ik het gevoel krijg tijdens het lezen, dat een bepaald boek een bepaalde manier van natuurlijke existentie afkeurt. Het gaat mijn inziens om de “goede kennis” die ten goede staat aan de natuur. Verder voel ik dat het erom gaat, dat we als mensen gezamenlijk onze ervaren of verkregen kennis moeten delen, om uiteindelijk beter met elkaar om te kunnen gaan. Hoe we de wereld ook bekijken, oorlog en onvrede belemmert ons in ons welzijn. Onze energie verdwijnt erin als water in de zee.

Ik heb veel boeken gelezen, waarbij ik veel respect kreeg voor de auteur. Diverse auteurs hebben mij erkenning kunnen geven in mijn eigen gevoelens. Ik ben dus blijkbaar niet de enigste in het voelen van die andere dimensie. Ik ben me er ook van bewust, dat ik die gevoelens al bezat, voordat ik een bepaald boek las. Het is voor mij, net alsof ik dit allemaal al wist. Dat geeft me een raar gevoel. Zo weet ik op dit moment nog veel meer dingen, die ik nog niet in een boek ben tegengekomen. En als het goed is (besef ik me nu) moeten deze dingen ook in mijn woorden en gedachten terug te vinden zijn. Ik ben me er namelijk
niet altijd bewust van, wat nu mijn kennis is, en kennis is, die ik van anderen heb verkregen. Ik kom dan nu ook op de essentie van dit hoofdstuk.

Het is, alsof het gepland was, dat ik het boek van Betty J. Badie tijdens de jaarwisseling in Rohrbach moest lezen. Waarom? Misschien, omdat ik tijdens het op de landkaart aldaar ineens zag, dat Rohrbach in de buurt van het concentratiekamp Dachau ligt. Het was 31 december, en we reden op de bonnefooi, zomaar ergens naar toe. Ineens stond er een bordje met een plaatsnaam, en eronder geschreven “Gemeinde Dachau” (betekend; Gemeente Dachau). Nadat ik in de voormalige D.D.R. in 1983 het concentratiekamp Buchenwald heb bezocht, trok mij dit kamp ineens ook. We reden ernaar toe, parkeerden er onze auto, liepen naar de hoofdingang, en lazen het informatiebordje.

“Gesloten op maandags, 24 en 31 december.”

We liepen buitenom, langs de muren van het kamp, en probeerden door diverse spleten in Kampdeuren een glimp van binnen te bemachtigen. En ineens besefte ik bij mij een teleurstelling, en tevens een paradox. In dit kamp hadden duizenden mensen gezeten, die er alles voor over zouden hebben, om eruit te mogen. En ik voelde een teleurstelling, omdat ik er niet in mocht. Ik voelde, alsof duizenden mensen tegen mij spraken. En ik besefte mij, dat het niet uitmaakte of ik nu binnenin het kamp zou kijken, of erom heen zou lopen. Het ging mij om het gevoel van verbondenheid met die duizenden mensen. Om het gevoel, dat hier slechte dingen waren gebeurd. Ik herinnerde mij de verwoordingen van Betty J. Eadie tijdens haar klinische dood. En deze woorden vulden mijn gevoel aan. Ik was blijkbaar niet alleen op deze wereld in mijn gevoelens en woorden. En dat schrijf ik dan nu ook. Ik voel het als waardevol, dat ik dit mag opschrijven. Ik voel het als waardevol, dat ik dit besef mag hebben. Ik erken mezelf, en kan daardoor ook anderen erkennen.