Zoals je ziet, noem ik mezelf niet bij naam, maar bij Geest of Geestje. Volgens mij heeft ieder mens een eigen geest, in welke vorm dan ook. Dit kan een gedachte zijn, een vorm, een term etc. Naar mijn mening bestaat onze geest uit het volgende:

We ervaren allemaal ons leven op onze eigen wijze, en proberen deze ervaringen met anderen te delen via verhalen. Onze verhalen die we overdragen aan anderen, kunnen anderen weer helpen hun eigen gevoelens en ervaringen te toetsen aan hun ervaren werkelijkheid.

Een visie hebben we allemaal. Niemand zijn eigen visie is beter dan de visie van een ander. Hoe kijk jij of anderen tegen het leven aan? Dat is de vraag die iedereen in ons leven zich weliswaar stelt. Een eigen visie maakt dat je je ervaringen een plek kunt geven. Elke visie van elk mens maakt samen deze wereld en de wijze waarop we ons leven ervaren.

Totale vrijheid zonder eenzaamheid. Vrijheid is als je je niet verplicht voelt tot het doen van dingen, kunt gaan waarheen je wilt, met iedereen kontakt kunt hebben met wie je dat wilt, jezelf kunt afzonderen zonderen het gevoel te hebben anderen pijn te doen, je mening geven op elke plek waar je dat wilt.

En dus

Ervaringen en dus verhalen hebben we allemaal. Onze eigen visie bij deze verhalen maakt het persoonlijker en dus uniek. Met deze verhalen en onze visie naar buiten treden en dit delen en niet bang hoeven zijn voor onze omgeving, maakt dat we kunnen streven naar totale vrijheid.

Onze wijze van leven, gebruikmakend van onze geest en dit overdragen aan anderen maakt dat anderen de wijze van hun leven kunnen toetsen aan de zogenaamde globale werkelijkheid die niet bestaat.

Enkele gerelateerde berichten

• Vormen
• Mijn vriend, vriendin
• Info
• Werk
• Jammer
• Het begin
• Dooi
• Dag lieve wereld
• Zé
• Woorden
• Visie
• Maan
• Lieve afstemming
• Leren
• Koolmees
• Kompas
• Keer op keer
• Je weet het wel
• Je weet het
• Geest
• Gedachten
• Eenzaamheid
• DuimInVuist
• Dichtersbij
• De wandelaar
• Dag vogeltje
• Besef, en je zult leven

Jou uitstraling maakt het mooi
Terwijl ik je zie
ben je er niet, en ben je er wel
Het is alsof je in onze geest zit

Het besef van
het samenzijn
het spel van de betrekkelijkheid
de eenzaamheid
het gebrek zonder jou
Het is de macht van de liefde

Ik mis je al, terwijl ik je nog heb
Mijn angst voor het verlies
spreekt blijkbaar sterker dan het hebben
Die angst maakt mijn liefde en begeerte groter
Een oergevoel voor overleven

Als ik dat een dag niet meer voel
is dat een teken
Dat alles maar normaal is
Dat onze toekomst uitgetekend staat
Dat we uniform zijn

Juist dan, is er gevaar
Het voelen van angst voor verlies
Laat ons juist alert blijven
en ons wederzijds respecteren

Samen door het leven
Met tegenspoed en geluk
om samen een
vriend en een vriendin te zijn

Enkele gerelateerde berichten

• Liefde
• Lieve afstemming
• Zé
• Mijn geluk
• Leren
• Keer op keer
• Je weet het
• Jammer
• Geestje
• Geest
• Woorden
• Werk
• Vormen
• Maan
• Je weet het wel
• Info
• In de …
• Een kwestie van zien
• Dooi
• De prijs
• De kracht
• De haven
• Dag lieve wereld
• Besef, en je zult leven
• Visie
• Verleden en toekomstige tijd
• Ogen van een vriendin
• Nood
• Koolmees
• Kompas

Een verdomd mooi roodborstje bezoekt herhaaldelijk mijn tuin, en kan zich verzekeren van een toeschouwer op 10 meter afstand. De pikzwarte merel en de Vlaamse gaai, het doet haast ongeloof wekken, dat ze mij binnen afzienbare tijd willen bezoeken. Ik besef mij, de lange weg, die ik wil blijven zien, en die zonder bocht mijn horizon wil doorkruizen. Zo ook, de doorkruisende dieren, die er gewoon ongevraagd zijn, binnen het tastbare.

Ik ben zo ontzettend dankbaar voor mijn visie, die ik mag voelen binnen in al mijn lichamelijke gebrekkige waarnemingsvermogens. Herhaaldelijk ga ik op, in mijn eigen derde dimensie, die alleen binnenin mij waarneembaar is. Het is een onneembare vesting binnen onze waardigheid, die niemand ons kan afnemen. Het is een onbeschrijfelijke genotstof, die ikzelf kan opwekken via wat eenvoudige drempel- passeringen. Ik zoek binnen mijn eenzijdige waarnemelijke eenzaamheid, naar al het onwaarneembare, wat me overspoeling van ‘al het goede’ geeft. Het laat mijn eenzaamheid verdwijnen, als wolken voor de zon. Het geeft me hoop, dat ik aan het einde van mijn lange weg, een universele waterput zal aantreffen.

Tijdens mijn lange weg, die ik nog heb te gaan, draag ik een waterfles, die straks weer bijgevuld zal worden. Af en toe drink ik er even van, om mijn weg te kunnen vervolgen. Af en toe wil ik het uitschreeuwen. De gevoelens, die me zo vaak voor het blok zetten van mijn waarden en normen. De waarden die ik me zelf aanmeet. De normen die ik zelf bewaar. Het botst. Te vaak wil ik er zelf in gaan geloven, dat ik er ‘op die manier’ bij moet blijven horen. Het botst. Ik wil mijn eigen weg vervolgen. Dan maar alleen op pad. Dan maar eenzaam, met af en toe een medereiziger. Binnen dat geheel implodeer ik af en toe. Een ongekende energiestroom, die mij een ‘zwart gat’ gevoel geeft. Ik voel me teveel geroepen om een boodschap uit te dragen, waar ik nog niet klaar voor ben. Ik trek teveel ‘vergetelijke informatie’ naar me toe, en wordt een ongekende energiedrager die ik zelf niet meer herken. De waarnemingen en gebeurtenissen om mij heen, bewijzen mij, dat het zo ‘moet’ en ‘zal’ zijn.

Ik probeer me er af en toe tegen te verzetten. Mijn pogingen eindigen op het geschrift. Mijn meest ultieme mogelijkheid, mezelf niet op te heffen. Ik wil bij mijn geschrift zijn. Het herlezen, en me zelf zo met beide voeten op de wolken houden. Ik wil niet in mezelf verdwijnen. Mijn omgeving probeert me vast te houden, en haalt me terug, door mij die dingen te vragen, die voor mij zo logisch zijn. Binnen de implodatie, beweegt zich een versterkend lichtpuntje, die door mijn omgeving aangegrepen wordt. Mijn dimensie. Ondanks het zo mooie vrij en ruimtelijke gevoel van onbezit, stemt het me af en toe ongrijpbaar. Zwevend zonder houvast, moet ik dan accepteren, dat dat de weg zal zijn. Ik ben er klaar voor, om te voelen dat ik er niet klaar voor ben. De les gaat mij verder geleerd worden, dat verzet geen zin heeft. Vanaf mijn geboorte ben ik overgeleverd aan mijn levensdoel. Verzet heeft geen zin. Waartegen zou ik mij moeten verzetten, als het vanaf mijn ongevormde kindheid voor mij al duidelijk was?

De tijd, heeft het mij geleerd, en zal het mij verder leren. Al mijn gedachten bestaan uit paradoxen. Mijn gevormde meningen, spreken zichzelf herhaaldelijk tegen. Het schud mij te vaak door elkaar. Anderzijds leert het me, een andere weg, zonder oordelen, te zoeken. Het besef, dat geen enkele weg, de beste weg is, binnen mijn omgeving, leert me, dat iedere omgeving zijn eigen weg maakt. Ik voel me als ‘onwetendheid’ binnen het grote geheel, omdat ik het gevoel heb, dat er zoveel te leren valt. Ik heb geleerd, dat er nog zoveel te leren valt.

De kennis van al wat ik ooit zal vergaren, zal ik nooit buiten mezelf vinden. Diep in mij, zit de kennis te wachten, tot ik het tastbaar maak binnen mijn aardse bestaan. Als een zaat je, wacht het in mij, op een beetje water, om te groeien, vorm te krijgen, te verzorgen en zich te laten oogsten bij mijn eigen dood. Mijn nu al afgelegde minuscule levensweg, heeft me tot op dit punt gebracht. Een onbedwingbare drang naar mijn binnenste. Het geeft me rust, het geeft me verklaringen, het is logisch, en laat me veiliger voelen, als ik onveiligheid voel om mij heen. Mijn woorden, alnu geschreven, zijn simpel en ruimtelijk van aard. Vaak heb ik erover nagedacht, hoe ik het beste literair mijn geest kan laten spreken. Logischerwijs, ontkwam ik niet aan de hulp van mijn gevoel. Het resultaat komt er gewoon. Velen zullen (zoals ik soms) de taal niet herkennen. Ze willen een andere levensweg nemen. Tot het moment dat ze erkennen, dat die weg oneindig is voor hun, als ze onderweg niet om zich heen kijken.

‘De weg’ alleen al is het eindpunt

Ik ga niet over mijn levensweg, maar deze passeert mij. Ik sta stil, en het aardse bestaan ‘gaat door mij heen’. Het zit in mij. Ik mag het bevoelen. Ik mag proberen het te veranderen, maar als ik probeer het buiten mij, te veranderen, zal het tegen mij gebruikt worden, en zal ik niet verkrijgen, wat ik voor ogen had. Binnen in mij, zit de kracht, van al wat ik wil bereiken. Overdag ben ik slapende wakker, en ’s-nachts ben ik wakker slapend. Mijn ervaringswereld speelt zich af binnen in mij, en niet buiten mij. Mijn geest bestuurd hetgeen ik zie, hoor, spreek, proef etc. Mijn geest is belangrijker dan mijn lichaam. Zonder geest ben ik niets. Mijn geest geeft mij het gevoel. Geeft mij de waardigheid.

Mijn woorden zijn ‘in vrijheid’ geschreven. Vandaar dat het lijkt alsof bepaalde passages, door iemand anders zijn geschreven. Ook mijn geest wordt heen en weer geworpen door de keus die ik maak voor een bepaalde gedachten-dimensie. Veelal, hoor ik bij auteurs de woorden:

“Ik veranderde mijn tekst, omdat het lezerspubliek anders denkt dat ik teveel voor een bepaald soort personage kies. “

Enkele gerelateerde berichten

• Mijn vriend, vriendin
• Mijn geluk
• Lieve afstemming
• Leren
• Geestje
• Gedachten
• Een kwestie van zien
• De wandelaar

Het is alweer ervaren, zonet nog
De wind, het weer, de rust
en een eindeloze indruk van de vergeten natuur
op een blijkbaar onbegrenselijk eiland strand

Vergeten kan ik het niet
De zo lange wandeling onder vogels,
tegen het water, over het zand
en alles wat maar met een omgeving te maken heeft
waar we zo intens naar verlangen

Vergeten kan ik het niet te voelen,
die eenzame bewegende gewilde vraag en gestalte
In de verte komt hij tot de vorm dichterbij
Een vorm krijgend binnen mijn afstand van eenzaamheid

Een blik van ruimtelijke erkenning
Hij passeert me, terwijl ik hem voorbij loop
Te weinig meters, gezien de afstand van oneindigheid

Ik voel het als jammer
dat ik hem niet kan leren kennen binnen mijn waarnemingsvermogen
We delen namelijk ons verlangen in hetzelfde doen

Hij wordt snel weer kleiner
en ervaart blijkbaar nog evenveel als voorheen,
en nog steeds zonder mij

We zien iets, ver van ons verwijdert
en beseffen eigenlijk niet dat
het dichter bij ons staat, dan we kunnen waarnemen

We wandelen erop af, we zien een vraag
en eigenlijk zien we onze eigen gevoelens
en hebben we ook zelf al het antwoord

Enkele gerelateerde berichten

• Leren
• Gedachten
• Nood
• Mijn vriend, vriendin
• Liefde
• Kritiek
• Je weet het wel
• Je weet het
• Het spiegelbeeld schrijven
• Het gevoel, de gedachten
• Geestje
• Geest
• Eenzaamheid
• Dwalen
• De oorsprong
• De kracht

Enkele gerelateerde berichten

• De wandelaar
• Mijn vriend, vriendin
• Liefde
• Leren
• Je weet het wel
• Het gevoel, de gedachten
• Geestje
• Geest
• Eenzaamheid
• Dwalen
• De kracht