Vanochtend heb ik mij laten wekken door een door mij zelf gezette wekker. Ik had mezelf voorgenomen, deze ochtend te gaan schrijven. Momenteel kan ik bepaalde gevoelens niet onderdrukken. Zo voel ik, dat ik blijkbaar alleen voor mezelf zit te schrijven. De factor ‘geduld’ speelt nu een grote rol in mijn gedachten. Immers wil ik graag zeker weten of bepaalde woorden van mij wel of niet gepubliceerd gaan worden. Ik verweer me nu echter tegen deze ’stomme’ drang om dit te weten, want in mijn binnenste schrijf ik voor mezelf. En als ik mij bedenk, dat ik in het verleden vaak dingen heb gedaan, waar ik op dat moment niet het nut van inzag, en ik er later toch dankbaar voor was, dan besef ik mij nu ook hetzelfde principe.

Ik weet dat ik op zwakke momenten pas geloof als ik iets werkelijks zie of ervaar. Is dit dan zo een moment? Ja, dit is zo een moment, maar door juist het bovenstaande te schrijven, verzet ik mij ertegen, en kan ik rustig verder schrijven. Het doel van dit moment zal de toekomst mij ooit eens vertellen. Laat ik maar doen wat ik voel.

Binnen het gevoel ligt het onbekende toekomstige doel

Geduld, is een woord wat we aan een gevoel in ons binnenste hebben gegeven. Het ‘dulden’ van een bepaald gevoel. Ik ‘dult’ dit bepaalde gevoel. Ik heb geduld. Het is een woord wat we vaak gebruiken, als we in het reine of onreine zijn met onszelf. Het is een woord waar menig conflict en uiteindelijk oorlog zijn voedingsbodem in heeft gevonden. In het verre verleden heb ik ooit eens dit woord opgeschreven in een rijtje met andere woorden. Ik had mij voorgenomen ‘geduld’ te voelen als uitdaging in mijn leven. Ik voelde dat dit woord belangrijk kon zijn in mijn leven op ‘dat moment’ als ik het zijn betekenis kon geven. En zoals zonet omschreven, blijft het me bezig houden, en blijf ik het voelen. Ik besef me dan weer, dat het een menselijke uitdaging is, dit woord uit te bannen. Geduld is niet iets wat ik moet krijgen, maar iets wat ik moet hebben. Ik moet het kunnen hebben als mijn ademhaling. Ik krijg geen ademhaling, maar ik heb het. Het woord, mag eigenlijk niet gevoeld worden. En als ik het wel voel, heb ik het eigenlijk over andere zaken. Als ik namelijk zeg; “Ik heb geduld”, zeg ik eigenlijk; “Ik respecteer of accepteer een bepaalde situatie”. En om dit laatste, gaat het eigenlijk. Het woord ‘geduld’ bestaat eigenlijk niet. Net zoals het niet bestaat als ik zeg; “Ik krijg een ademhaling”.

Als je onze gevoelens (en daardoor onze taal) zou ontleden, zou je uitkomen op een vrij simpele taal. De woorden; droevig, vreugde, angst, en boos zouden dan onze basis emoties vormen. Ze vormen de centrale ring van ons gevoel. We zouden het onszelf heel eenvoudig kunnen maken. Dat we dat niet doen laat het volgende voorbeeld zien;
Als je een steentje in het water gooit, ontstaat er een ringgolf in het water. Daar om heen, zie je naar buiten toe, andere ringen ontstaan. Hoe meer naar buiten, en hoe meer tijd zich verstrijkt, hoe zwakker en onduidelijker de ringen. Uiteindelijk zijn de buitenste ringen niet meer zichtbaar. Zo zie ik het ook met onze gevoelens. De eerste en dus binnenste ringen, zie ik als één van onze basis emoties.

Bovenstaande woorden wil ik graag gebruiken als begin voor mijn visie, hoe ik het leven zou willen ervaren. We worden geboren binnen het grote geheel van het universum. Omdat wij mensen pas iets willen begrijpen, als wij het zien, wil ik een tastbare vergelijking benoemen. Hierbij gaat het er mij niet om, dat je ‘ziet’ wat ik bedoel, maar dat je voelt, hoe het zou kunnen zijn. Elke andere woordelijke vergelijking zou denkbaar kunnen zijn.
Zo zou ik het universum willen vergelijken met een groot onbegrenselijk bassin vol water. Wij als denkende wezens, verblijven ergens binnenin dat water. Water is doorzichtig en als je helemaal omsloten bent door het water, kun je het niet zien. We weten dat er meer is binnen onze ervaringswereld, en dat zich ergens op een ‘ons’ onbekende plek, onze eeuwige verblijfplaats bevindt. Voordat we beslissen, om aldaar voor eeuwig te verblijven, willen we weten hoe het voelt, als we daar niet kunnen zijn. Daarom besluiten we (we kunnen niet anders) ergens aan de grens (de oppervlaktelijn) van ons ‘bassin’ te ervaren, hoe we niet willen leven. We zoeken een tastbare, sterfelijke plaats.

Een voorbeeld; Als je wilt weten hoe prettig ‘warmte’ aanvoelt, wil (en moet) je eerst voelen wat ‘koud’ betekend. Je zult eerst moeten vergelijken, alvorens je kunt waarderen.

Wij mensen willen ervaren, en dus leren, wat onze uiteindelijke thuishaven zal zijn. We willen kennis ~ opdoen, groeien, ervaren, naar een situatie die onze eigen ‘eeuwige tevredenheid’ oplevert. Een ieder mens kan die ‘eeuwige tevredenheid’ op zijn eigen geestelijke wijze zelf invullen. Deze ‘eeuwige tevredenheid’ probeer je (al dan niet bewust) te bereiken via je eigen ‘levensdoel’. Dat kan zijn; stelen, hard werken, reizen, ziek zijn, studeren en ga zo maar door.

Als we niet in het reine zijn met onze geest, en ons dus niet goed voelen binnen het geheel van ‘de eeuwige tevredenheid’ zullen we de bassin-grens opzoeken, om de ons zo belangrijke tasbare grenzen weer te ervaren. We laten ons meenemen naar deze bassin-grens die ik als ‘de aarde’ ofwel in dit voorbeeld als ‘het oppervlaktewater’ zie. Aldaar komt het water in aanraking met zuurstof en zijn we dus blootgesteld aan nieuwe natuurwetten. Een geheel andere dimensie. Onze geestelijke tevredenheid (gesteldheid) zie ik als ‘de rechte waterlijn’. We willen echter ‘bepaalde’ invloeden ervaren, en wachten vanaf onze geboorte af op alle voorbestemde invloeden die deze waterlijn heeft.

Goed, nu weer terug naar het steentje wat in het water gegooid wordt. Het steentje zie ik als de veroorzaker, die ons dat bepaalde doel (zeg, die les) in ons leven laat zien. Neem als voorbeeld; ‘angst’.
We houden niet van ‘angst’. Vanuitgaande dat alles, waar we niet voor kiezen, niet kan bestaan, willen we dus leren, dat angst niet bestaat. Immers hoe kan angst bestaan, als we beseffen, dat binnen de ‘eeuwige tevredenheid’ ons niets afgenomen kan worden. Ons lichaam bezitten we niet. Het zal ons ontnomen worden bij onze dood, net zoals het ons gegeven is. Het sterfelijke aardse leven bezitten we, omdat we daarvoor kozen. We willen de angst ‘dat we niet kunnen overleven, of van het leven beroofd worden’ ervaren.

Dat is de les die we willen leren.

Enkele gerelateerde berichten

• Jammer
• Zé
• Mijn vriend, vriendin
• Liefde
• Je weet het
• Het licht
• Het begin
• Gek van iets
• Geestje
• De haven