Dagboek van een Geest » geest

Dag lieve wereld

Geestje — Sun, 30 Dec 2007 15:44:43 +0000

Dag lieve wereld. Dag lieve aarde. Dag lieve God.

Hoe zal ik je noemen? Ik wilde je bedanken voor alle mooie dingen die ik kan zien. Voor alle mooie dingen die ik kan ruiken. Voor alle mooie dingen die ik kan horen. Voor alle mooie dingen die ik kan proeven. Voor alle mooie dingen die ik kan voelen. Ik weet, ik ben het soms niet waardig om op jou mooie aardbol te leven. Je hebt mij gemaakt, en ik maak mijn moederschoot kapot.
Ik weet het.

En nu wil ik ook niet jou van mijn berouw gaan vertellen. Nee, ik wil graag, dat je weet, dat ik met een heleboel mooie dingen van jou uiterlijk blij ben. Ik kan zo heerlijk door de bossen lopen. Er zijn zoveel diertjes, die ik zo leuk vind. Ik voel me dan zo blij, als ik ze zie zwemmen, lopen, kruipen of vliegen. Jij geeft me dit elke dag, en toch zie ik het niet elke dag. Maar op een moment zoals nu, kan ik leren dat die mooie momenten er wel zijn.

Ook ik moet leren, dat jij alles bent, wat ik ooit kan hebben.
Terwijl ik dit schrijf, staan de plantjes in mijn huis, naast de computer. Ik voel, dat ze dit horen, wat ik nu opschrijf. Ik kijk ernaar, en besef me, dat ik van ze houd. Ze geven me zuurstof, en mooie kleuren voor mijn ogen. Hun familie voedt me met hun onontbeerlijke voedingsstoffen.

Lieve aarde, ik ben je zo dankbaar, dat ik deze mooie momenten van inzicht mag zien. Help heel alsjeblieft ook maar de andere mensen, die deze mooie momenten misschien nog niet zo vaak hebben. Ze zijn kleine wezentjes, en zeker ondergeschikt aan jou. Jij hebt jezelf nooit kunnen vernietigen. Je bent ontstaan met zuurstof, aarde, water en vuur.

Deze tezamen hebben mij gemaakt. In het diepste van het oneindige, is er ergens een moment ontstaan, waarin jij toeliet om mij te maken. Dank je wel, lieve aarde, voor al deze mooie dingen.

Vaak vraag ik je om raad, maar durf ik het niet om mijn gedachten onder woorden te brengen.
Ik weet weliswaar in mijn onderbewustzijn, dat ik het niet waardig ben, een vraag te stellen aan de schepper van dit alles. Jij bent ontstaan uit een grote verwijdering van de kern. Misschien heet dat in jou dimensie ook wel een “kernexplosie”. Die op zijn beurt weer is ontstaan uit een fout van de mens om zichzelf en de gehele wereld te vernietigen. God, schiep de wereld, en hij zag dat het fout was. Hij schiep de wereld opnieuw en hoopte, dat de mens beter zou zijn.

En, lieve aarde, zijn we beter geworden? Zo zag ik gisteren als voorbeeld, dat we de walvis een beschermd zwemgebied hebben gegeven. Blijkbaar kunnen we de dieren wel beschermen, en de mensen in voormalig Joegoslavië niet. Misschien denken we wel, dat de dieren meer waard zijn dan de mensen, omdat zij zichzelf niet proberen uit te roeien. Als waarde voor zichzelf, hebben ze zich in het verleden meerdere malen op het strand geworpen, misschien wel ten teken van zelfmoord.

Een teken van hun aan ons? En nu handelen we pas? Maar waarom die oormerken in de oren van onze lieve dieren, die ons zo kunnen helpen? Weer willen we bezitten en “merken” hetgeen niet van ons is.

Lieve aarde, help ons, in te zien, dat we waardevol zijn, dat we liefde kunnen geven aan de levende wezens (planten) om ons heen. Dat we ons mogen afstemmen op elkaar. En dat we nu eindelijk eens leren, dat vechten niet helpt. Dat we daar meer energie aan spenderen dan aan vrede, zodat we misschien wel minder overlevingskansen hebben. We willen zo graag leven, maar dwingen dit op een zodanige wijze af, dat we uiteindelijk zullen sterven. De les van de paradox.

Maar toch lieve aarde heb ik hoop. Hoop op een betere toekomst. Een toekomst die ontstaat in mijzelf. Een smeekbede zoals nu, aan mijzelf. Nee, lieve aarde, ik spreek niet tegen jou, want ik spreek tegen mezelf. Ik weet, dat als ik iets op deze wereld wil veranderen, ik bij mijzelf moet beginnen.

Lieve aarde, zie maar, hoe eenvoudig het is, als ik even mijn afweermechanismen los laat, en zogenaamd aan jou schrijf. Ik ben je heel dankbaar voor dit besef wat ik nu heb. Dat ik dit kan schrijven en dus beseffen. Vrede met mijzelf, zal vrede in jou wereld geven.

Aarde, water, lucht, en vuur. De vier elementen waaruit ik besta. Als ik dood ga, zal ik terugkeren naar het stoffelijke kleine. Net zoals ik nu al heel klein ben, in vergelijking met het heelal, zal ik nog kleiner zijn, als ik overga naar een andere dimensie.

Het leven is als de wolken. De ene dag gaan ze van links naar rechts, en de andere dag gaan ze van rechts naar links. Wie, kan de wolken beïnvloeden? Wie kan de menselijke “overgang” naar het hiernamaals beïnvloeden?

Lieve aarde. Ik ben je zo ondenkbaar dankbaar, dat ik al mijn gedachten en dromen mag omzetten in waarneming. Jij geeft mij door mijn geboorte een extra dimensie in mijn geestelijk bestaan. Door jou kan ik met andere (niet) levende dingen “waarneembaar” communiceren. Dag lieve aarde. Tot de volgende ontmoeting met jou, in mij.

Tags: Flickr, geest, leven, overgang, sterven, wereld

Enkele gerelateerde berichten

Info

admin — Wed, 21 Nov 2007 10:08:10 +0000

Geen naam, wel een leven.
Zie me niet als vorm, handeling, bezit, of identiteit.
Zie me als “Geest”.

Zichtbaar in onze geest zijn vormen, handelingen, bezittingen en identiteit. Met deze site tracht ik een ontdekkingstocht naar het schijnaar onbevooroordeelde onzichtbare te omschrijven.

Mijn Dagboek en “Geest-zijn” dateert vanaf augustus 1981.

Lees even het Copyright.

Tags: Copyright, dagboek, geest, info, leven, naam, schrijven, site

Enkele gerelateerde berichten

Geestje

Geestje — Tue, 28 Aug 2007 20:27:07 +0000

Geen naam, wel een leven. Toeval bestaat niet. Zo ook niet bij het ontwikkelen en beginnen aan deze artikelen. Het begin had ik al gemaakt. Blijkbaar is het nu tijdens volle maan tijd om aan de meest belangrijke basis van een site te beginnen.

Zoals je ziet, noem ik mezelf niet bij naam, maar bij Geest of Geestje. Volgens mij heeft ieder mens een eigen geest, in welke vorm dan ook. Dit kan een gedachte zijn, een vorm, een term etc. Naar mijn mening bestaat onze geest uit het volgende:

We ervaren allemaal ons leven op onze eigen wijze, en proberen deze ervaringen met anderen te delen via verhalen. Onze verhalen die we overdragen aan anderen, kunnen anderen weer helpen hun eigen gevoelens en ervaringen te toetsen aan hun ervaren werkelijkheid.

Een visie hebben we allemaal. Niemand zijn eigen visie is beter dan de visie van een ander. Hoe kijk jij of anderen tegen het leven aan? Dat is de vraag die iedereen in ons leven zich weliswaar stelt. Een eigen visie maakt dat je je ervaringen een plek kunt geven. Elke visie van elk mens maakt samen deze wereld en de wijze waarop we ons leven ervaren.

Totale vrijheid zonder eenzaamheid. Vrijheid is als je je niet verplicht voelt tot het doen van dingen, kunt gaan waarheen je wilt, met iedereen kontakt kunt hebben met wie je dat wilt, jezelf kunt afzonderen zonderen het gevoel te hebben anderen pijn te doen, je mening geven op elke plek waar je dat wilt.

En dus

Ervaringen en dus verhalen hebben we allemaal. Onze eigen visie bij deze verhalen maakt het persoonlijker en dus uniek. Met deze verhalen en onze visie naar buiten treden en dit delen en niet bang hoeven zijn voor onze omgeving, maakt dat we kunnen streven naar totale vrijheid.

Onze wijze van leven, gebruikmakend van onze geest en dit overdragen aan anderen maakt dat anderen de wijze van hun leven kunnen toetsen aan de zogenaamde globale werkelijkheid die niet bestaat.

Tags: eenzaamheid, geest, leven, naam, Visie, vrijheid, werkelijkheid

Enkele gerelateerde berichten

Jammer

Geestje — Sun, 02 Nov 2003 16:41:48 +0000

Jammer
Dat ik er niet aan toekwam
met ons te delen
mijn ervaringen 22 jaar
mijn gevoel
mijn geest
mijn vreugde
mijn motivatie
mijn enthousiasme

Jammer
dat ik meteen werd verstikt
in onze adem
en mijn
“geef me even tijd”
niet werd geloofd

Jammer
dat we “zo” uit elkaar gaan
alsof we elkaars tegenpolen waren
terwijl we zo dicht bij elkaar staan
als mens, als professional
we dezelfde pijn hebben
we lessen willen leren
we een toekomstvisie hebben
we er willen zijn voor de cliënt

Jammer
dat we niet van elkaar konden leren
en nu voor iets kozen
waar we weliswaar niet voor
willen kiezen in de toekomst

Mochten jullie ooit begrijpen wat ik bedoel
schroom dan niet, het alsnog met me te delen
het zou me grote vreugde geven
te zien, dat we samen gelijk hadden.

Tags: geest, gevoel, motivatie, toekomst, toekomstvisie, Visie, vreugde

Enkele gerelateerde berichten

Dag vogeltje

Geestje — Sat, 07 Jun 1997 16:19:30 +0000

Dag vogeltje
musje op de grond
van net weer droog
je veertjes opschuddend
de onweersbui eruit
lekker poetsen

Dag vogeltje
de paniek voorbij
de natuur zoals hij is
het is zoals het is

Dag vogeltje
ik wil je maar één ding vragen
mag ik van je leren
me geen zorgen te maken
te leren niet na te denken
op momenten dat het niet nodig is

Dag vogeltje

Tags: geest, mus, vogeltje

Enkele gerelateerde berichten

Mijn vriend, vriendin

Geestje — Tue, 31 Oct 1995 21:14:00 +0000

Jou uitstraling maakt het mooi
Terwijl ik je zie
ben je er niet, en ben je er wel
Het is alsof je in onze geest zit

Het besef van
het samenzijn
het spel van de betrekkelijkheid
de eenzaamheid
het gebrek zonder jou
Het is de macht van de liefde

Ik mis je al, terwijl ik je nog heb
Mijn angst voor het verlies
spreekt blijkbaar sterker dan het hebben
Die angst maakt mijn liefde en begeerte groter
Een oergevoel voor overleven

Als ik dat een dag niet meer voel
is dat een teken
Dat alles maar normaal is
Dat onze toekomst uitgetekend staat
Dat we uniform zijn

Juist dan, is er gevaar
Het voelen van angst voor verlies
Laat ons juist alert blijven
en ons wederzijds respecteren

Samen door het leven
Met tegenspoed en geluk
om samen een
vriend en een vriendin te zijn

Tags: angst, besef, eenzaamheid, geest, geluk, gevoel, leven, liefde, toekomst, vriend, vriendin, zon

Enkele gerelateerde berichten

Werk

Geestje — Sun, 15 Jan 1995 20:23:05 +0000

Ik durf het haast niet te schrijven. Nog een uurtje, dan mag ik me weer gaan klaarmaken, om naar mijn werk te gaan. Mijn tanden poetsen, de goede kleding aan, mijn haar goed, en een luchtje op. Klaar om met de fiets en de trein naar die plek te gaan, alwaar ik me mag ontplooien. Ik begeleid andere mensen, die moeite hebben, zich zelfstandig staande te houden, binnen onze maatschappij.

Het is wel eens anders geweest. ‘Alweer naar mijn werk’. Een innerlijk verzet. Een eeuwig durend sleurgevoel. Een opkomende depressie, omdat ik binnen mijn “werk”zaamheden geen doelstelling meer kan zien. Elke dag hetzelfde. Het product waar ik aan bijdraag heeft gevoelsmatig geen ‘goed doel’ in het leven. Althans dat is mijn gedachte. Dat is het gevoel wat ik krijg, bij hetgeen ik doe, en waar ik nog voor betaald word ook. Ik zag ook, hoe destructief die gevoelens voor mij waren. Mijn leven werd erdoor beheerst. Geen doel in mijn werk, is geen doel in mijn leven. Bijna een workaholic-gedachte. Ik moest in die destructiviteit groeien. Ik moest er last van krijgen. Ik moest naar oplossingen zoeken, en kwam er niet uit. En zoals onze les telkens leert in ons leven; ik zocht de oplossing buiten mijzelf. Ik dacht; als ik mijn omgeving in overleg verander, kan ik een goed gevoel overhouden in mijzelf, en vind ik misschien een doel voor mijn werk. Ik voerde het praktisch uit, en het werkte Totdat, zich mijn omgeving weer veranderde (nieuwe collegae), en ik dus me weer ontzettend afhankelijk voelde van anderen, om een goed gevoel te krijgen.

Wanneer kreeg ik nu, dat ene licht doorbrekende moment, zodat ik mezelf kon zeggen…fout Geestje? Ik weet het niet meer. Dat zal voor een ieder verschillend liggen. ‘Ervaren’ is voor mij echter wel het meest bekende ‘medicijn’. Samen met ‘goed luisteren’ naar jezelf en anderen. Leren van jezelf en anderen. Ook als je vindt dat een ander ongelijk heeft, toch voor jezelf de boodschap (lees ervaring) van een ander onthouden. Er is altijd een reden waarom iemand anders iets zegt. Ik weet nog wel, dat ik mezelf dwong, om nu eens een tijd, me invoelend op te gaan stellen ten opzichte van andermans ervaringen en de daarbij behorende gevoelens. Ik vroeg hun om hun mening, en vroeg er ook op door. Ik toonde interesse. Ik gaf geen oordeel in mijn vragen, en zette mezelf ertoe, om dit ook niet te bedenken. Ik zag duidelijk, dat als ik anderen respecteerde in hun ervaringen en hun gevoel, ikzelf daardoor steeg in eigenwaarde. Was dat even vreemd.

Dat wat ik een ander gaf kreeg ik uiteindelijk zelf.

Zonder dat ik nu een lang verhaal wil beschrijven, over eigenwaarde, heb ik nu nog 10 minuten over om me klaar te maken voor mijn werk. Terwijl ik dit dus schrijf, weet ik weer, hoe ik een goede doelstelling binnen mijn werk kan krijgen. Goed naar mijn medemens luisteren. Zijn ervaringen voor waarheid aannemen. Niet oordelen over zijn gevoel. Me ten dienste stellen van een ander. Dan zal ik voelen, dat ik binnen mijn werk een doel kan hebben. Ik verkrijg een ‘goede doelstelling’ hoe saai mijn werk ook zal zijn. Sleur kan binnen deze handleiding niet overleven. Sleur gaat ten onder aan anderen respecteren. Binnen in mijzelf vind ik mijn eigen ‘goede doelstelling’. Mijn eigen reden om binnen die sleur te werken. En ineens is die sleur er niet meer. Zie ik nieuwe invalshoeken. Zie ik resultaat. Zie ik mijn eigen ontplooiing. Mijn eigen zelfverwerkelijking. Wat wil een mens nog meer.

Werken… Werken aan mijzelf.

Tags: depressie, geest, leven, werk

Enkele gerelateerde berichten

Dooi

Geestje — Thu, 12 Jan 1995 20:08:06 +0000

Ondanks dat ik voel dat ik gelukkig ben met deze nieuwe dag, voel ik binnen in mij een afkeer tegen iets. Op 1 januari had ik al het gevoel, dat een gedachte omtrent mijn nieuwe voornemen, het gehele jaar wel eens als leidraad zou gaan gelden. Vandaag voel ik dat weer. Ik sla de diverse gratis kranten open, die er door mijn brievenbus blijven vallen, en bemerk, dat ik een bepaald geschreven stukje, al eerder ben tegengekomen in andere kranten, een week geleden. Inderdaad, het is precies hetzelfde stukje tekst.

Om een lang verhaal kort te maken; Het gaat om de commercie die ook genadeloos toeslaat in de schrijversvak. Schrijvers die hun eigen geschriften eindeloos in de media brengen, met een commercieel tintje. Is het jaloezie van mij? Het zou kunnen. Een aantal keren heb ik nu in de krant gestaan, zonder en met foto. En op zich heb ik er leuke reacties op gehad. Maar het stoort mij, dat ik mijn geest en lichaam verkoop aan de goedkoopheid van de media. Het idee van mij om geen interviews meer te geven, kwam al van voor de kerst. Vlak nadat ik in de krant stond, dacht ik bij mezelf; dit was voor langere tijd de laatste keer.

Iets in mij zei me; ‘het is niet goed, als je nog meer via de media bekend wordt.’

Ik voel, dat de media mijn inspiratie afbreekt. Een inspiratie waar ik erg trots op ben, en die me een bepaalde levenswaarde geeft. Mijn eigenwaarde is me belangrijker. Dit voel ik als sterk voornemen voor het nieuwe jaar. Ik schrijf tenslotte voor mezelf, en behoef geen bekendheid. Eigenwaarde verkrijg ik niet door geld. Wel door erkenning. En die erkenning komt er vanzelf, als ik erop vertrouw. Ookal is het alleen erkenning aan mezelf. De sneeuw is mooi, en moet mooi blijven. Ooit zal het dooien, daar ontkomen we niet aan. Laat het een natuurlijke dooi wezen, en niet via het strooien van zout.

Tags: geest, leven

Enkele gerelateerde berichten

Geest

Geestje — Sun, 25 Dec 1994 12:02:33 +0000

De staat der sappige geesten
laat niet als dank
dwarrelend over de oevers
ver over het tastbare

Kom mijn vriend
spreek je uit voor
het onzichtbare
Het zal je opnemen
in je gevoel

Weeg niet af het verschil
tussen mens en jezelf
Je weet dat je bent
Je voelt jezelf
Niet wegvliegen tussen
al je ervaringen door

Maar zweef in jezelf
Voel de glooiingen van je leven
Voel je ziel tot in je geboorte
Lach er maar om dat je het door hebt
Huilen brengt alleen maar verdriet

Voel jezelf de geest
Van je gevoel
Je gedachten
Van je liefde

Tags: gedachten, geest, liefde, vriend

Enkele gerelateerde berichten

Vormen

Geestje — Fri, 23 Dec 1994 14:46:55 +0000

VORMEN

Net uit mijn bed gekomen. Het is nu een winterige dag, met veel regen, en het is zo laat, dat het al bijna weer donker wordt. Ik heb plaats genomen voor mijn schrijversraam met een verslavende kop koffie. Het gevoel mag weer aangesproken worden. Ik ben weer lekker vrij van mijn maatschappelijke verplichtingen. Ik heb een heerlijk dreunend muziekje opgezet. Een muziekje wat ik al jaren niet meer door mijn hoofd heb laten gaan, maar waar zoveel herinneringen aanzitten, dat het verwoorden vanzelf gaat. En het regent, regent, en regent. De wasmachine loopt, de boodschappen moeten nog gedaan worden, en mijn postbus leeggehaald. Het is weer zo’n dag, dat ik het schrijven niet kan laten. Dat het eruit moet. Al het andere aan de kant gezet. Wat moet ik toch met mezelf, als ik altijd maar wil schrijven, en mijn woorden maar weer naar buiten moeten. Ik ben zoveel zoekende naar de vorm, naar het zinnige, naar de essentie van mijn onderneming. Ik voel dat ik het nog niet heb mogen vinden, althans gedurende momenten zoals nu. Maar er is hoop.

Op een leeftijd gekomen, dat ik als 12 jarig wezentje als oud bestempeld zou hebben, voel ik me nu wel op mijn top, maar ook tevens nog lang niet aan mijn einde. Mijn leven gaat zo vaak door me heen. Zowel het verleden als mijn toekomst. Dat zullen ongetwijfeld meer mensen hebben. En ik ben dan zo beholpen, dat ik deze gedachten bewoord. Er zijn zoveel vragen en zoveel antwoorden, die ik telkens maar weer wil beschrijven. Alsof ik ze wil herhalen. Een dagboek, gedichten, columna, verhalen; zoveel vormen gebruik ik voor mijn gedachten. En vandaag dan maar eens een nieuwe opzet. Schilderen is schilderen. Fotograferen, muziek maken, zingen enzovoort zijn de andere vormen.

Een mens wil zich schijnbaar uiten. Het moet eruit. Expressie, afweermechanismen die een vorm moeten krijgen. Nostredamus. Niet zomaar een woord. Ik; ook niet zomaar een woord. Ik schrijf voor mezelf. Ik denk voor mezelf. Het mag blijkbaar zo wezen, dat ik een interessant persoon ben. Zoals ik in het leven wil staan, willen weinigen in hun leven staan. Het vereist een bepaalde afzetting tegen de clichémaatschappij. Ook mag ik zeggen, dat blijkbaar ieder mens al een doel heeft, als hij op deze aarde verwekt wordt.

Herhaaldelijk voel ik, dat ik mijn woorden in een bepaalde vorm moet indelen, en op zo’n moment gaat er ook sterk een gevoel door mij heen, dat ik dat juist ook weer niet moet doen in deze tijden van structuur en vastlegging. Dat het voor mezelf waardevoller kan zijn, als ik schrijf wat ik denk. Ieder mens denkt. En ook hieruit zal weinig structuur te halen zijn, tenzij iemand een stempeltje wil als neuroot, of psychopaat. Mijn gedachten zijn nu eenmaal een wirwar van thema’s en gevoelens. Op zich vind ik dat wel mooi. Het is op die manier haast niet mogelijk iets ordelijk te beschrijven. En dat stimuleert nou juist mijn vrijheid in thema’s en gevoelens. Schrijven wat er door mijn hersencellen gaat. En elk functiegebied van mijn hersenkwabben wordt zo gebruikt. En wederom; ik schrijf voor mezelf.

Ik wil in de toekomst gaan proberen, te ontdekken of ik daar een bepaalde schrijfvorm in ga krijgen. Een cursus volgen, hoor ik velen vaak benoemen. Ze worden zelf via de omroepgidsen aangeboden. Ik denk dan bij mezelf; hoe kun je leren schrijven? Dat is toch onmogelijk. Ieder mens is verschillend, ookal wordt wel eens het tegendeel beweert. Ieder mens heeft zijn eigen mening, in zijn eigen vorm en woorden. Dat kun je niet leren, tenzij je mensen hun karakter, schrijfstijl, en hun zogenaamde onbelangrijke thema’s ontneemt. Ik bepaal zelf wel hoe, wanneer en of ik iets beschrijf. Als anderen mijn gedachten interessant vinden om te lezen, is dat heel mooi. Als anderen dat niet interessant vinden is er ook geen probleem, want men leest dan niet deze woorden. Ik schrijf op wat ik op wilde schrijven. En daar gaat het tenslotte om. Dat ik dat doe, wat ik wil doen. Ik wil me niet laten leven. Andere mensen hoeven mij niet te zeggen, hoe ik moet denken, of moet leven. Dat bepaal ikzelf wel. Mijn gedachten zijn is mijn leven. Het begint ermee, en zal ermee eindigen binnen mijn aardse bestaan. Dat is het mooie van het schrijversschap.

Een schrijver staat met beide benen diep in zijn woorden. Hij voelt ze aan zijn tenen, aan zijn enkels, en af en toe laat hij zich zakken in zijn gevoel van woorden en zwemt rond in de zee van het leven.

En als ik dan bovenstaande lees, weet ik, dat ik goed bezig ben. Weet ik dat ik het bewijs bij mezelf moet zoeken en niet bij de maatschappij. Dat ik mijn eigen gedachten niet bij een uitgever kan laten goedkeuren. Dat is niet mijn opzet, en dat wil ik het ook nooit laten worden. Aan een uitgever kun je dan ook zien, wat voor een soort kwaliteit de uitgever aandurft. De cocktail van geld verdienen en menselijkheid. Maar hoe gedurfd is dit wel niet, als ik dit nu schrijf? Hetzelfde als een schilderij schilderen met een boodschap voor de wereld, die zo groot is, dat hij niet door de deur kan van het atelier. Alles bewijst zichzelf.

Mijn gedachten, zijn gedachten. Hier kan ik lang over nadenken. En dat doe ik dan ook vaak. Daarbij betrek ik alle menselijke wetenswaardigheden, en verbind ze met elkaar, alwaar ze met elkaar verbonden kunnen worden. In dit laatste ligt dan ook de moeilijkheid. Misschien mag ik het ook geen moeilijkheid noemen, omdat de eenvoud van het leven ligt in de eenvoud van het denken. We zouden het volgende kunnen denken;

Wij mensen willen graag alles snappen. En we willen graag alles snappen, omdat we zoveel mogelijk willen bezitten. Als ik nu door ga, wordt het saai, maar tevens essentieel. We willen zoveel mogelijk bezitten, omdat we dan denken, dat we meer waard zijn dan een ander mens, die minder bezit. En we willen graag meer waard zijn, omdat we dan het gevoel krijgen, dat we langer kunnen overleven. (Meer waarde geeft meer bezit, en dus meer kans op eten, warmte, gezondheid etc.) We willen het oneindige leven bezitten. Dit kunnen we (nog) niet dus fixeren we ons op het volgende. We willen langer overleven, zodat we meer kans hebben om onszelf te reproduceren. We willen onszelf reproduceren, zodat er iets van onszelf blijft bestaan. Wij gaan immers een keer dood, en alles van onszelf sterft uit. Het lichaam de geest en de ziel. Alleen kinderen van ons kunnen dan verder leven. Snappen, ofwel kennis betekend dus over- (verder)- leven.

Dit zullen woorden zijn, die niet voor het eerst ergens beschreven staan. Ze zijn eenvoudig omschreven. Ik kan me nu van alles bedenken, waarom anderen mijn woorden in twijfel gaan brengen. Er zijn veel bedenkingen te beschrijven. Maar is dat nu niet juist, wat we moeten voorkomen? Als ik ga zeggen, dat mijn woorden heilig zijn, en tevens de enige waarheid, zou er iets boven in mijn grijze massa niet kloppen. Ofwel als ik ga zeggen, dat 1 plus 1, twee is, moet ik wel weten waarom ik wil rekenen. En wat is een 1? Een appel, een huis, een vogel?

Filosofische aangelegenheden maken onze denkpatronen tot een pulp van gedachten, die niet meer de oorsprong verraden van de oorspronkelijke vorm.

Het verleden en het heden kent veel filosofen gekend. Noodzakelijke mensen met gedachten. Wie kan mij vertellen, of ik er momenteel iets aan heb? We zijn altijd weer teruggeworpen op onszelf, en moeten het blijkbaar vanuit onszelf telkens zelf weer oplossen.

Tags: dagboek, geest, leven, Nostredamus, vormen, vrijheid, wereld